Scherpenheuvelrun 2006 Foto's in de media gallerij 2006
We hebben het allemaal zonder kleerscheuren gehaald...
Misschien ligt dit wel aan het gebed van onze begeleiders.
Zaterdag 10 Juni omstreeks 07.00 uur was het zover. Met 22 atleten zijn we gestart voor een mega duurloop naar Scherpenheuvel. Allen waren enthousiast over hun nog te leveren prestatie.
Later bleek dat er zelfs atleten bij waren die voor 1000 € ook nog wel terug zouden lopen.
Maar laat ons met de start beginnen.
Onze voorzitter Jan Vanham gaf om “stipt” ( zo opgedragen door Swa ) 07u00 het startschot ( alléé startfluitje ) . Iedereen genoot van het mooie weer en de korte rokjes.
In het eerste stuk waren er geen gewonden te melden. Onder begeleiding van 2 motoren hebben we het hele parcours kunnen genieten van een prachtige omgeving. Met enige trots paradeerden onze atleten door de verschillende centra.
Willy kon het niet nalaten om elke toeschouwer toch even te melden dat we al van Lommel kwamen, en nog doorliepen tot in Scherpenheuvel “ nie min hé madammeke “. Telkens als Nicole dan aangemoedigd werd door een toeschouwer vroeg zij zich telkens af, hoe weten die dat wij van Lommel zijn?
Patrick hebt gij dat in de gazet laten zetten? Of hoe komt da. Ook Fausto keek even verbaasd toen plotseling een 4 tal fietsers voorbijgereden kwamen en “ FAUSTO PAKKEN, FAUSTO PAKKEN “ scandeerden. Hij snapte er niks van, blijkbaar waren dit vrienden van Patrick en Ingrid, en toevallig ook een collega van Fausto ( de wereld is toch klein hé ).
De vlag op de motor heeft voor de nodige reclame voor dalo gezorgd. Ik ben er zeker van dat menig atleet van een andere club even jaloers geweest is geen dalo lid te zijn.
Al bij al, 36 km lopen is zelfs voor een dalo atleet een hele afstand. Zonder de hulp van onze begeleidsters, die met de bus voorop reden, en ons telkens bevoorraden met een sportdrankje en een banaan, hadden we het zeker niet gehaald.
Sommigen kregen het op de laatste kilometers wel heel zwaar. Patrick trok een beetje een bleek gezicht na 32 km. Zo bleek zelfs dat Iréne het niet meer vertrouwde.
Ze bleef bij Patrick lopen om hem in de gaten te houden, zo goed zelfs dat ze een bloembak van 1 meter doorsnede en een halve meter hoog niet zag staan, met alle gevolgen van dien. Iréne tegen de grond en Patrick merkte er niets van, hij liep maar rustig verder. Alles is uiteindelijk goed gekomen, en we hebben er nog goed om kunnen lachen.
De laatste klim was er één om U tegen te zeggen.
De meeste hadden het hier ook zeer moeilijk, maar …… we hebben het gehaald. De klokken van de basiliek luidde al wat ze konden voor onze aankomst, “ of zou het voor die begrafenis geweest zijn?”
De eerste editie van de Scherpenheuvelrun heeft er meteen voor gezorgd dat dit een jaarlijkse traditie gaat worden.
Degenen die het dit jaar moesten missen, zorg dat je er volgend jaar bij bent.
Dare to be Dalo.
Op onze website zijn alvast enkele foto’s ( waarvoor dank aan Jos Ulenaers) en video te bekijken van de hele run.
Patrick
Stage Herentals 2006 Foto's in de media gallerij 2006
Op vrijdag 25 augustus stonden 28 atleten vertrekkensklaar richting BLOSO-centrum te Herentals. Mits enig overleg geraakte iedereen én al het materiaal in de auto's. Na een erg verontrustende stortregen onderweg, bereikten we het sporthotel. Stijn wat later, hij verdwaalde in de uitgestrekte kempen.
Onze kamers oogden proper en comfortabel. Té proper voor Pieter,Jake en Jasper die al hun kleren op een centrale hoop gooiden in hun kamer. Kwestie van jezelf vlug thuis te voelen.
De eerste avond werden de jongsten getrakteerd op een uurtje waterpret in het Netepark, een immens zwembadencomplex op 500 meter van ons hotel.
De groep van Swa vertrok op verkenningsjogging door de Herentalse bossen. Het parcours was loodzwaar na de dagenlange regenval. Het werd Ingrid N. wat te veel, halverwege zag ze zo waar de verschijning van de Heilige Maagd Maria.
Eerder hadden we al een heuse calvarieberg beklommen met kruisweg en kapellekes. Je zou van minder gaan flippen. s'Avonds wachtte iedereen een aangename verrassing. Patrick ontpopte zich tot welleerde DJ en draaide voor elke leeftijdsgroep aangepaste muziek. De jeugd trok grote ogen toen ze die energieke masters zo over de dansvloer zagen bewegen. Of ze nu wilden of niet, iedereen werd meegesleurd voor de polonaise. De mannen hebben zich werkelijk uitgesloofd om alle vrouwen een slowke aan te bieden. Zij waren immers serieus in de numerieke minderheid. Onze Swa had de nodige flesjes ontkurkt en zelf gretig meegedronken. Hij sloot de avond af al dansend in moslimgewaad. Hij waagde zich nadien nog aan een puzzel. Met de hulp van Jens en Nicole werd dit een "smakelijk" geheel.
De eerste nacht waren er maar twee incidentjes : Sarah werd een beetje ziek maar werd fijn opgevangen door een bezorgde Stijn en Tom en Jake dachten dat ze klopgeesten waren, wat Margot en Christine niet "geestig" vonden.
Zaterdagochtend werden we bruusk wakker gemaakt op de tonen van "lief klein konijntje" en de "indianendans". Schokkend maar doeltreffend. Iedereen stond vijf minuten té vroeg klaar voor het ontbijt. Na de broodnodige koffie voelden we ons weer in staat voor grootse dingen. De groep van Swa zocht een wat meer verhard parcours op maar moest toch een stuk grasland trotseren langs de Nete vol putten en netels. Nicole probeerde de vrouwen over te halen om het toerke in te korten. Had ze te fel gefeest of voelde ze zich al een beetje OMA? We zetten echter door en na 10 kilometer stond er weer geen rem op ons zangtalent.
De jongsten hadden tegen de middag al ferm getraind onder de hoede van Manu en Stijn. Ze palmden de fitometer en finse piste in en liepen hun rondjes op de mooie atletiekpiste.
Na de middag heeft de jeugd zich nog vermaakt tijdens een bosspel. Naar het schijnt liep Manu toen net een brug té ver. De groep van Swa werkte nog enkele versnellingen af maar bij sommige was de veer er al wat uit.
s'Avonds wachtte ons weer een verrukkelijke maaltijd. Volgens Bram eet men soep uit een plat bord tot groot jolijt van de andere kinderen. Het deed ons deugd te zien hoe alle kinderen zo'n gezonde eetlust hadden.
Zaterdagavond was er nog een wandelzoektocht voorzien naar de uitkijktoren in het bos. Spijtig genoeg hebben sommige atleten deze felbesproken toren niet gezien. Dit was de schuld van Margot die geheel onopzettelijk (?), een foute wegbeschrijving had meegegeven met sommige groepjes. Zij zal hiervoor waarschijnlijk ooit nog wel eens moeten boeten.
Na de wandeling was er nog een gezellig samenzijn in de ontspanningsruimte. Er werd gezongen, gelachen en gesnoept. Irène had samen met een ervaren deegmaker vele wafels gebakken en Christine en Gertje bakten lekkere appel-en andere cakes. Nogmaals dank hiervoor.
Zondag was de koffie weer meer dan welkom. Sommige personen kregen reeds een "zombie"look. Ik geef toe dat het in toom houden van energieke atleetjes aan je vreet, he Stijn? Swa had een mooie looptoer voorzien; jawel hoor : regelrecht naar die vervloekte toren.
Zondagmiddag was het tijd om te pakken. Na een lekker ijsje en verkwikkend drankje ging het weer richting Lommel.
De stage had voor sommigen serieuse consequenties : enkele mensen lopen al weken met klein konijntje in hun hoofd, Jens zijn armen zijn centimeters langer (Valerie en Sarah bengelden hier contstant aan) en Margot lijdt aan het "zoek-de-toren-syndroom".
Samengevat was de stage weer een fijne afsluiter van de zomer. Wie gaat er volgend jaar weer mee?
Margot
i